Een luisterend oor

Het is vrijdagochtend zes uur. In de ene hand een kop koffie en de andere hand aan het stuur. Ik ben op weg naar een training in het westen van land. Volgens Flitsmeister duurt de rit precies twee uur. Een mooie tijd voor het luisterende oor. Een luisterend oor voor mijn favoriete podcasts.

Ik begin de dag met De Dag. Een podcast van NPO Radio 1. Vandaag staat de uitzending in het teken van de zorgen over copycat-jihadisme in Europa. Elisabeth Steinz (journalist, radiomaker en schrijver) is in gesprek met journalist en Midden-Oosten deskundige Abdou Bouzerda. Het gaat een uur lang over de recente toename van aanslagen in Europa. En over de vaak onbedwingbare behoefte om een andersdenkende aan te vallen. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

Ik ben inmiddels Arnhem voorbij. De podcast Met het Oog op Morgen wordt ingestart. Reinhard Mey zingt “Gute Nacht Freunde” en Marcia Luyten vertelt over het nieuws van vandaag. Luchtig nieuws zoals de tentoonstelling van verzamelde werken van Bob Ross in Museum MORE. Maar ook heftige onderwerpen zoals de aanval op GGD’ers in de Corona-teststraten. En over de vaak onbedwingbare behoefte om zorgmedewerkers aan te vallen. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

Het is vrijdagmiddag vijf uur. In de ene hand een blikje sinas en de andere hand aan het stuur. Ik ben op weg naar huis. Volgens Flitsmeister duurt de rit precies twee uur. Een mooie tijd voor het luisterende oor. Een luisterend oor voor mijn favoriete podcast “Europa draait door”. Een podcast van Tim de Wit (correspondent in het VK) en historicus Arend-Jan Boekestijn. En vandaag volledig in het teken van de Amerikaanse verkiezingen. En over de vaak onbedwingbare behoefte om mensen met een andere politieke overtuiging aan te vallen. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

Ik verbaas me er steeds vaker over dat alles gezegd moet worden. Alles moet in het openbaar aan de grote klok worden gehangen. Iedere mening moet uitgeschreeuwd worden. Wat maakt het nou dat we het tegenwoordig zo moeilijk vinden de kaken eens op elkaar te houden. En erbij stil te staan wat onze uitspraken kunnen doen bij andere mensen. Waarom de behoefte om andere mensen continu aan te vallen op hun gedachtegoed? Waarom de behoefte om dat wat je zelf vindt tot standaard te verheffen? Waarom? Hoe zou het zijn als we elkaar meer in elkaars waarde laten? Hoe zou het zijn als we respect hebben voor elkaars overtuigingen? Hoe zou dát zijn? Ik weet het wel: in plaats van een veroordelende blik een luisterend oor!