En nu even kappen!

De kerstdagen komen er weer aan. Voor sommigen een noodzakelijk kwaad, voor anderen een heerlijke afsluiting van het jaar. Ik mag me scharen bij de laatste groep. En dan geldt voor mij ook nog eens het Engelse gezegde: “Anticipation is half the pleasure”. Dat betekent maar één ding: naar een tuincentrum gaan om te kijken, waarmee we dit jaar de kerstcollectie kunnen uitbreiden.

Eén ding hoef ik niet meer aan te schaffen: een mondkapje. Als ik nu de sokkenla opentrek, is er keuze te over. Maar dat blijkt niet voor iedereen te gelden. Met grote verbazing zag ik vandaag dat zeker een kwart van de bezoekers van het tuincentrum geen mondkapje droeg. Hoe komt het nou, dat niet iedereen deze kleine moeite neemt?

Om een antwoord op die vraag te krijgen, heb ik een paar bezoekers gevraagd, wat ze eigenlijk tegenhoudt. En ik kreeg verschillende verklaringen, waarvan dit wel de meest bizarre waren. Een man van middelbare leeftijd vertelde mij dat hij door het mondkapje zo slecht kan ademhalen, dat de kans op stikken groter is, dan de kans op corona als hij geen mondkapje draagt. Een sportief geklede studente beweerde zelfs dat corona een hoax is. Volgens haar worden we namelijk bang gemaakt door de overheid, zodat we ons straks allemaal laten vaccineren. En hier komt het: bij het inenten worden we dan met een chip geïnjecteerd, waarmee we permanent gevolg zullen worden.

Ik vraag me echt af hoe serieus we dit soort beweringen moeten nemen. Is dit een manier voor een aantal mensen om de strijd aan te gaan met de gevestigde orde? Lekker met de kont in de kribbe en nee zeggen, terwijl je ja denkt. Is dit een manier om om te gaan met de veranderende werkelijkheid? Als we maar hetzelfde blijven doen, dan blijft alles hetzelfde. Of is het (helaas) toch een soort egoïsme? Ik loop niet zoveel gevaar en na mij de zondvloed!

Wat ook de reden mag zijn, het helpt niet mee aan een oplossing. Sterker nog, het maakt het probleem alleen maar groter. Het is een illusie te denken, dat we corona kunnen verslaan. Maar we kunnen er wel op een verantwoordelijke wijze mee omgaan. En voor wie de schoen past: doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor die ander. Voor je moeder, voor je opa, voor je buurvrouw, voor je collega, voor je partner en ja, zelfs voor je kind. Kortom, hoog tijd om nu even te (mond)kappen!