Verduurzaming of vergoedkoopzaming?

Met een dikke zwarte map in haar hand liep de energieadviseur (laten we haar Annette noemen) door onze boerderij. Annette had het al snel in de gaten. Mooie boerderij, maar lelijke energierekening. Geen muurisolatie, geen dakisolatie en bijna geen dubbel glas. “Daar is veel winst te behalen”, gonsde iedere tien minuten door de boerderij. “Hoeveel waarde hecht je aan die oude vloertegels, want ook daar valt veel w……”. Jaja, dat snap ik. Ik kapte Annette maar snel af. ik moet namelijk toegeven, dat ik nogal hang aan originele elementen in huis. De vloertegels gaan er dus zeker niet uit.

Maar wat blijft er dan over. Een monsterklus, zoals het dak? Weliswaar gesubsidieerd, als ik maar een tweede isolatiemaatregel tref. Bijvoorbeeld het vervangen van de ramen door HR-glas. Maar toch. Een monsterklus met een prijskaartje. Ongeveer € 6.000, waarvan ongeveer € 4.200 overblijft na subsidies. Het glaswerk komt uit op ruim € 7.500, waarvan ik een derde aan subsidies mag terug verwachten. En dan ga ik uit van triple glas. Bij dubbel glas is dat aanzienlijk minder. Je zou denken dat deze kosten best te overzien zijn. Maar zo kort na de verhuizing en een flinke dosis coronacrisis is dit toch even slikken. En misschien voldoende reden, om de verduurzaming dit jaar ‘on hold’ te zetten.

Op zich is dat best jammer. De subsidies zijn op dit moment erg aantrekkelijk. Maar ik vraag me af of ik er überhaupt nog voor in aanmerking kom. Je moet namelijk de isolatiemaatregelen laten uitvoeren door vaklui, vóórdat je de subsidie kunt aanvragen. En gaat het mij nog lukken, om iemand te vinden die vóór het einde van het jaar aan de slag kan gaan? En wie weet wordt het volgende jaar nog interessanter. De huidige subsidieregeling wordt namelijk aangepast vanaf 1 januari 2021. En de exacte voorwaarden zijn nog niet helemaal duidelijk.

Maar dat ik de boerderij ga isoleren staat als een huis boven water. En daarbij laat ik me niet teveel leiden door het financiële gewin. De verduurzamingswens staat en valt bij mij niet bij het krijgen van een subsidie. En soms lijkt het alsof ik daar redelijk uniek in ben. Want op de een of andere manier speelt bij veel mensen de onbedwingbare behoefte, om de investering in verduurzaming binnen een paar jaar terug te moeten verdienen. Ik vroeg laatst aan een vriend, waarom hij van plan was te verduurzamen. En ik moet zeggen, zijn antwoord was in eerste instantie even kort als indrukwekkend: “Om mijn dochter een betere wereld mee te geven!”

Ik had al snel in de gaten, dat dit helaas meer loze woorden waren dan krachtige daden, toen hij mij vol trots vertelde, wat zijn ‘return of investment’ was. En daar is op zich niets mis mee. Maar als dat de enige drijfveer is voor mensen om te verduurzamen, hebben we nog een hele lange weg te gaan. Dus laten we allemaal de portemonnee trekken. Want zolang je de keuze hebt, om ieder jaar op vakantie te gaan, of om in december de feestdagen uitgebreid te vieren, of om in de supermarkt meer in het winkelwagentje te gooien, dan je echt nodig hebt, …….dan heb je ook een keuze om meer te investeren in een betere toekomst. Niet alleen voor jezelf maar ook voor iedereen die na jou komt.