Alle berichten van admin

Er is een tijd van Cumming(s) en een tijd van going

Vorige week werd ik verrast door het nieuws dat Dominique Cummings, de speciale adviseur van Boris Johnson, was opgestapt. De grote architect van de Brexit verdween via de achterdeur en liet zijn premier achter vlak voor de belangrijke deadline van 19 november. De datum waarop het concept van het Brexit Akkoord moet worden gepresenteerd aan de EU.

Al sinds eind 2019 wordt er gespeculeerd dat het VK aanstuurt op een harde Brexit. Een koers die door Cummings (en zijn Vote Leave-beweging) al van begin af aan werd toegejuicht. Volgens Cummings de enige manier om de Britse soevereiniteit weer te herstellen. En met de steun van Steve Bannon, dé vertrouweling van President Trump, leek die koers ook daadwerkelijk te zijn ingeslagen.

Totdat het Anglo-Amerikaanse kaartenhuis langzaamaan in elkaar begon te storten. In januari werden de eerste haarscheuren zichtbaar, toen Johnson besloot om Huawei een rol te laten spelen in het 5G-netwerk van het VK. Dit tot grote woede van Trump. De navelstreng werd helemaal doorgeknipt toen Steve Bannon op 19 augustus werd gearresteerd op verdenking van fraude en uit de politiek stapte. Hij zou miljoenen dollars uit de online inzamelingsfonds voor ‘The Wall’ tussen een VS en Mexico hebben verduisterd. De directe link tussen het VK en de VS was verdwenen.

Met de verkiezing van Joe Biden tot nieuwe president van de VS lijkt een harde Brexit tot het verleden te behoren. Biden heeft zich al meerdere keren uitgesproken tegen de Brexit. Met name de mogelijke gevolgen voor de vrede in Noord-Ierland liggen erg gevoelig bij hem. Met zijn Ierse afkomst staat Biden pal achter het Goedevrijdag-akkoord dat in 1998 mede dankzij president Clinton tot stand is gekomen. En daar zal geen verandering in komen.

Maar wat nu? Zal de opportunistische en pragmatische Johnson de veilige kant kiezen? De kant van een (zachte) Brexit-deal. Hij ziet zijn populariteit al maanden lang fors dalen. Het vooruitzicht op een chaotische (harde) Brexit zal bij zijn achterban zeker niet in goede aarde vallen. Daarnaast wordt de roep vanuit Schotland naar onafhankelijkheid met de dag luider. Een harde Brexit zal dit alleen maar versterken. En dat zou zomaar op termijn een einde van het VK kunnen betekenen. Dat wil Johnson niet op zijn conto hebben. Dus wat wordt het? Komt Johnson met een plan of gaat hij met een knal? De tijd zal het leren.

Een luisterend oor

Het is vrijdagochtend zes uur. In de ene hand een kop koffie en de andere hand aan het stuur. Ik ben op weg naar een training in het westen van land. Volgens Flitsmeister duurt de rit precies twee uur. Een mooie tijd voor het luisterende oor. Een luisterend oor voor mijn favoriete podcasts.

Ik begin de dag met De Dag. Een podcast van NPO Radio 1. Vandaag staat de uitzending in het teken van de zorgen over copycat-jihadisme in Europa. Elisabeth Steinz (journalist, radiomaker en schrijver) is in gesprek met journalist en Midden-Oosten deskundige Abdou Bouzerda. Het gaat een uur lang over de recente toename van aanslagen in Europa. En over de vaak onbedwingbare behoefte om een andersdenkende aan te vallen. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

Ik ben inmiddels Arnhem voorbij. De podcast Met het Oog op Morgen wordt ingestart. Reinhard Mey zingt “Gute Nacht Freunde” en Marcia Luyten vertelt over het nieuws van vandaag. Luchtig nieuws zoals de tentoonstelling van verzamelde werken van Bob Ross in Museum MORE. Maar ook heftige onderwerpen zoals de aanval op GGD’ers in de Corona-teststraten. En over de vaak onbedwingbare behoefte om zorgmedewerkers aan te vallen. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

Het is vrijdagmiddag vijf uur. In de ene hand een blikje sinas en de andere hand aan het stuur. Ik ben op weg naar huis. Volgens Flitsmeister duurt de rit precies twee uur. Een mooie tijd voor het luisterende oor. Een luisterend oor voor mijn favoriete podcast “Europa draait door”. Een podcast van Tim de Wit (correspondent in het VK) en historicus Arend-Jan Boekestijn. En vandaag volledig in het teken van de Amerikaanse verkiezingen. En over de vaak onbedwingbare behoefte om mensen met een andere politieke overtuiging aan te vallen. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

Ik verbaas me er steeds vaker over dat alles gezegd moet worden. Alles moet in het openbaar aan de grote klok worden gehangen. Iedere mening moet uitgeschreeuwd worden. Wat maakt het nou dat we het tegenwoordig zo moeilijk vinden de kaken eens op elkaar te houden. En erbij stil te staan wat onze uitspraken kunnen doen bij andere mensen. Waarom de behoefte om andere mensen continu aan te vallen op hun gedachtegoed? Waarom de behoefte om dat wat je zelf vindt tot standaard te verheffen? Waarom? Hoe zou het zijn als we elkaar meer in elkaars waarde laten? Hoe zou het zijn als we respect hebben voor elkaars overtuigingen? Hoe zou dát zijn? Ik weet het wel: in plaats van een veroordelende blik een luisterend oor!

Verduurzaming of vergoedkoopzaming?

Met een dikke zwarte map in haar hand liep de energieadviseur (laten we haar Annette noemen) door onze boerderij. Annette had het al snel in de gaten. Mooie boerderij, maar lelijke energierekening. Geen muurisolatie, geen dakisolatie en bijna geen dubbel glas. “Daar is veel winst te behalen”, gonsde iedere tien minuten door de boerderij. “Hoeveel waarde hecht je aan die oude vloertegels, want ook daar valt veel w……”. Jaja, dat snap ik. Ik kapte Annette maar snel af. ik moet namelijk toegeven, dat ik nogal hang aan originele elementen in huis. De vloertegels gaan er dus zeker niet uit.

Maar wat blijft er dan over. Een monsterklus, zoals het dak? Weliswaar gesubsidieerd, als ik maar een tweede isolatiemaatregel tref. Bijvoorbeeld het vervangen van de ramen door HR-glas. Maar toch. Een monsterklus met een prijskaartje. Ongeveer € 6.000, waarvan ongeveer € 4.200 overblijft na subsidies. Het glaswerk komt uit op ruim € 7.500, waarvan ik een derde aan subsidies mag terug verwachten. En dan ga ik uit van triple glas. Bij dubbel glas is dat aanzienlijk minder. Je zou denken dat deze kosten best te overzien zijn. Maar zo kort na de verhuizing en een flinke dosis coronacrisis is dit toch even slikken. En misschien voldoende reden, om de verduurzaming dit jaar ‘on hold’ te zetten.

Op zich is dat best jammer. De subsidies zijn op dit moment erg aantrekkelijk. Maar ik vraag me af of ik er überhaupt nog voor in aanmerking kom. Je moet namelijk de isolatiemaatregelen laten uitvoeren door vaklui, vóórdat je de subsidie kunt aanvragen. En gaat het mij nog lukken, om iemand te vinden die vóór het einde van het jaar aan de slag kan gaan? En wie weet wordt het volgende jaar nog interessanter. De huidige subsidieregeling wordt namelijk aangepast vanaf 1 januari 2021. En de exacte voorwaarden zijn nog niet helemaal duidelijk.

Maar dat ik de boerderij ga isoleren staat als een huis boven water. En daarbij laat ik me niet teveel leiden door het financiële gewin. De verduurzamingswens staat en valt bij mij niet bij het krijgen van een subsidie. En soms lijkt het alsof ik daar redelijk uniek in ben. Want op de een of andere manier speelt bij veel mensen de onbedwingbare behoefte, om de investering in verduurzaming binnen een paar jaar terug te moeten verdienen. Ik vroeg laatst aan een vriend, waarom hij van plan was te verduurzamen. En ik moet zeggen, zijn antwoord was in eerste instantie even kort als indrukwekkend: “Om mijn dochter een betere wereld mee te geven!”

Ik had al snel in de gaten, dat dit helaas meer loze woorden waren dan krachtige daden, toen hij mij vol trots vertelde, wat zijn ‘return of investment’ was. En daar is op zich niets mis mee. Maar als dat de enige drijfveer is voor mensen om te verduurzamen, hebben we nog een hele lange weg te gaan. Dus laten we allemaal de portemonnee trekken. Want zolang je de keuze hebt, om ieder jaar op vakantie te gaan, of om in december de feestdagen uitgebreid te vieren, of om in de supermarkt meer in het winkelwagentje te gooien, dan je echt nodig hebt, …….dan heb je ook een keuze om meer te investeren in een betere toekomst. Niet alleen voor jezelf maar ook voor iedereen die na jou komt.

En nu even kappen!

De kerstdagen komen er weer aan. Voor sommigen een noodzakelijk kwaad, voor anderen een heerlijke afsluiting van het jaar. Ik mag me scharen bij de laatste groep. En dan geldt voor mij ook nog eens het Engelse gezegde: “Anticipation is half the pleasure”. Dat betekent maar één ding: naar een tuincentrum gaan om te kijken, waarmee we dit jaar de kerstcollectie kunnen uitbreiden.

Eén ding hoef ik niet meer aan te schaffen: een mondkapje. Als ik nu de sokkenla opentrek, is er keuze te over. Maar dat blijkt niet voor iedereen te gelden. Met grote verbazing zag ik vandaag dat zeker een kwart van de bezoekers van het tuincentrum geen mondkapje droeg. Hoe komt het nou, dat niet iedereen deze kleine moeite neemt?

Om een antwoord op die vraag te krijgen, heb ik een paar bezoekers gevraagd, wat ze eigenlijk tegenhoudt. En ik kreeg verschillende verklaringen, waarvan dit wel de meest bizarre waren. Een man van middelbare leeftijd vertelde mij dat hij door het mondkapje zo slecht kan ademhalen, dat de kans op stikken groter is, dan de kans op corona als hij geen mondkapje draagt. Een sportief geklede studente beweerde zelfs dat corona een hoax is. Volgens haar worden we namelijk bang gemaakt door de overheid, zodat we ons straks allemaal laten vaccineren. En hier komt het: bij het inenten worden we dan met een chip geïnjecteerd, waarmee we permanent gevolg zullen worden.

Ik vraag me echt af hoe serieus we dit soort beweringen moeten nemen. Is dit een manier voor een aantal mensen om de strijd aan te gaan met de gevestigde orde? Lekker met de kont in de kribbe en nee zeggen, terwijl je ja denkt. Is dit een manier om om te gaan met de veranderende werkelijkheid? Als we maar hetzelfde blijven doen, dan blijft alles hetzelfde. Of is het (helaas) toch een soort egoïsme? Ik loop niet zoveel gevaar en na mij de zondvloed!

Wat ook de reden mag zijn, het helpt niet mee aan een oplossing. Sterker nog, het maakt het probleem alleen maar groter. Het is een illusie te denken, dat we corona kunnen verslaan. Maar we kunnen er wel op een verantwoordelijke wijze mee omgaan. En voor wie de schoen past: doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor die ander. Voor je moeder, voor je opa, voor je buurvrouw, voor je collega, voor je partner en ja, zelfs voor je kind. Kortom, hoog tijd om nu even te (mond)kappen!

Leuker kunnen we het niet maken…….

Maar wel makkelijker. Deze bekende quote van de overheid over onze belastingen spat sinds 1993 van ons scherm in postbus 51-spotjes. Of beter, spatte van ons scherm. Want inmiddels heeft de overheid in al haar wijsheid besloten om deze campagne te stoppen. En niet meer dan terecht. Want hoe lang wil je de Nederlandse belastingbetaler voor de gek houden.

Ik verbaas me iedere keer weer over de gebrekkige communicatievaardigheden van de overheid als het aankomt op de inkomstenbelasting. Inkomstenbelasting die makkelijker gemaakt wordt, terwijl het systeem ieder jaar onbegrijpelijker wordt. De steeds voortdurende discussie over de hypotheekrenteaftrek, terwijl een hypotheek geen vereiste is om de rente te mogen aftrekken. Het nieuwe tweeschijvenstelsel in box 1, terwijl er eigenlijk sprake is van drie schijven. Een belastingverlaging voor de lagere inkomens in 2020, terwijl het lage box 1-tarief is gestegen.

Bij deze een oproep aan de minister: wees toch duidelijk! Zeg nou eens eerlijk dat de (hypotheek)renteaftrek op korte termijn gaat verdwijnen. Geef nou eens toe dat bepaalde keuzes in het verleden niet de beste keuzes waren. Ga niet nog een keer in debat, maar zorg ervoor dat de ontstane problemen worden opgelost. En dan heb ik het niet alleen over de toeslagenaffaire, maar ook over de fiscale behandeling van de eigen woning. Laat de politieke paradepaardjes gaan en zet de eigen woning in box 3. Want daar hoort die thuis.

Beste Wopke, ik snap dat jullie een boodschap over veranderingen positief willen brengen. Maar hoe moeilijk kan het zijn om dit aan de ene kant op een hoopgevende manier te doen en aan de andere kant transparant te zijn over het hele achterliggende verhaal. Want hoe je ook wendt of keert, inzicht leidt tot begrip. Dus neem de belastingbetaler serieus, leg uit waarom de regels worden veranderd en geef onomwonden aan wat de gevolgen zijn. Want dan wordt het pas echt makkelijker. Leuker vrees ik helaas niet.

Volgende week zondag volgt weer een nieuwe post op deze plek. Heb jij een interessant onderwerp, laat dat dan aan mij weten. Mijn gedachtekronkels kronkelen graag door.

De blauwe vliegenmepper

The item in your shopping basket is on back order”. Balen! Net te laat. De vliegenmepper was binnen twee uur uitverkocht. En wat had ik die graag hier in Winterswijk op tafel liggen. Niet omdat ik veel last heb van vliegen, nee, gewoon om te hebben. Een symbool van ultieme communicatie. In de kleur blauw met de opdruk “Truth over flies”. Woorden die me nog lang zullen heugen.

 

Nee, niet omdat ik een latente behoefte heb Jan Wolkers op te volgen en met een vergrootglas op insectenjacht te gaan. Maar wel om op jacht te gaan naar de waarheid. Want dat is tegenwoordig ver te zoeken in de Verenigde Staten. Wat bezielt de Amerikanen toch om zo weg te lopen met twee heren op leeftijd. De ene heer die het presteert iedere dag gemiddeld vijftien leugens te verkopen en de andere heer die op bijna tachtigjarige leeftijd zegt een lans te breken voor de jongeren in de VS. Is er dan echt niemand te vinden met een beetje jeugdigheid, fatsoen en waardigheid in een land met bijna 330 miljoen inwoners.

 

Wat maakt het nou dat de Amerikanen vier jaar geleden gekozen hebben voor Trump. Het zijn zeker niet zijn charmes, zijn voorkomen of zijn smetteloze blazoen. Nee, Trump weet precies de juiste snaar te raken. Zo sprak ik jaren geleden ene John tijdens een vakantie in Washington state. John, getooid met een MAGA-petje en rondrijdend in een volgeplakte pickup truck, vertelde mij met een onmiskenbaar zuidelijk accent, dat iedere Amerikaan vasthoudt aan drie rechten: “the right to life, liberty, and estate”. Oftewel, het leven is heilig, net zoals vrijheid en het bezit van een stukje grond. En daarom is een bemoeizuchtige overheid voor veel Amerikanen hét grote gevaar. Iets waar Trump met veel succes gebruik (of misbruik) heeft gemaakt. Trump, de grote voorvechter van het individualisme en de strijdmakker tegen de corrupte overheid van Obama en Clinton (zoals hij het telkens weer herhaalt).

 

Maar hoe lang duurt het nou voordat de Amerikanen eindelijk inzien dat de tactiek van verdeel en heers hen niets oplevert. De oude bondgenoten lopen weg en het vertrouwen in de stabiliserende rol van de VS op het mondiale podium verdwijnt. Een stem voor een andere koers is zo gemaakt op 3 november. Of deze koers de juiste is, zal de komende vier jaar dan wel blijken. Ik weet in ieder geval, dat de gedachte aan een andere politiek klimaat in de VS mij een stuk gelukkiger maakt. Net zoals die vlieg op het hoofd van vicepresident Pence tijdens het debat met Kamala Harris. Even niet storen aan weer een hoop verbale diarree, maar spelen met de gedachte dat een blauwe vliegenmepper een mooie oplossing is voor veel problemen.

 

Volgende week zondag volgt weer een nieuwe post op deze plek. Heb jij een interessant onderwerp, laat dat dan aan mij weten. Mijn gedachtekronkels kronkelen graag door.